محمدامین فردوسی

محمّدامین فردوسی، شاعر، ترانه‌سرا، پژوهشگر شعر، آهنگساز و خواننده، از چهره‌های جوان اما جدی در عرصه‌ی ترانه‌ی امروز ایران است. نوشته‌های او تلفیقی از شور احساس و دقت زبانی‌اند؛ آثاری که با تکیه بر تصویرسازی‌های زنده، صداقت در عاطفه و شناخت عمیق از موسیقی واژه‌ها، توانسته‌اند میان ترانه و موسیقی، پلی ماندگار بسازند.
فردوسی در گستره‌ای وسیع از قالب‌های شعری از جمله غزل، رباعی، مثنوی، چارپاره، شعر سپید و ترانه طبع‌آزمایی کرده است، با این حال انس و الفت عمیق‌تری با قالب رباعی و ترانه دارد که این نزدیکی در آثارش مشهود است. ترانه‌سرایی، آهنگسازی و خوانندگی در حوزه ی پاپ و تلفیقی، محور اصلی فعالیت هنری او محسوب می‌شود.
فردوسی در مسیر توسعه‌ی نگاه تخصصی به ترانه، دانش خود را نزد اساتید برجسته این حوزه کسب کرده است؛ او شاگرد استاد خسرو احتشامی هونه‌گانی بوده است. علاوه بر این، برای درک عمیق‌تر موسیقی کلام و آوا، نزد مدرس آواز، استاد سید رضا طباطبایی نیز تلمذ کرده است. این آموزش‌های متمرکز، زمینه‌ساز آشنایی عمیق و بنیادین او با مبانی وزن، قافیه و بیان شاعرانه در بستر ترانه و موسیقی شده است.
محمّدامین فردوسی مقالات ادبی فراوانی نگاشته است که بخشی از آن‌ها در رسانه‌های مهم از جمله «باشگاه خبرنگاران جوان» منتشر شده‌اند.
وی در حال حاضر سرپرست انجمن شعر و موسیقی مانوش است؛ انجمنی مستقل و مردمی با بیش از دو دهه سابقه که رویکرد اصلی‌اش تقویت پیوند میان شعر و موسیقی بوده و هدفش همواره رساندن ترانه به جایگاه شایسته‌ی ادبی در فرهنگ معاصر ایران است.
از نمونه آثار شاخص ترانه‌سرایی وی می‌توان به ترانه‌های «رویای آرزوها»، «زندون تنهایی» و «عطر ماندگار» اشاره کرد.
 همچنین رباعی «بوسه های مستانه» از مشهورترین سروده های اوست:
آرام آرام، بوسه اش خامم کرد

رقصید، نواخت، ناگهان رامم کرد

با جرعه ی نابی از غزل های لبش!

سرمست رباعیات خیامم کرد

گفتنی است تک آهنگ های ملی میهنی و حماسی «رستـاخـیز فــردوسی» که اشعار آن در رثای اسطوره ی شعر و ادبیات فارسی، حکیم ابوالقاسم فردوسی و شخصیت های شاهنامه سروده شده است از جدیدترین آثار متمایز محمّدامین فردوسی محسوب می شود که با استقبال مواجه شده است و او در یکی از رباعیات خود، سروده است:

در وادی عشق مرد بی باک، تویی

آیینه ی حق در اوج افلاک تویی

شهنامه امانتی است از مام وطن

«فردوسی» جان، «امین» این خاک تویی